Historia Leszna


     Pierwsze informacje o Lesznie pochodzą z 1393 roku. Wówczas osada stanowiła własność Stefana z Karnina, herbu Wieniawa. Do połowy XVI wieku Leszno było niewielkim ośrodkiem otoczonym większymi i starszymi miasteczkami jak: Wschowa, Kościan, czy Góra. W roku 1543 Rafał IV Leszczyński otrzymał od króla Zygmunta Starego zgodę na założenie osady miejskiej i w roku 1547 Leszno otrzymało prawa miejskie.



     XVI wiek to szybki rozwój przemysłowy Leszna - do miasta sprowadzono m. in. Tkaczy śląskich. W roku 1626 w mieście utworzono szkołę wyższą, a w roku 1633 powstała parafia ewangelicka (luterańska). W wieku XVII za sprawą osiedlających się ewangelickich uchodźców z Dolnego Śląska (m. in. z pobliskiej Góry i Głogowa) Leszno stało się największym ośrodkiem drukarskim w Wielkopolsce. W latach 1636-1639 miasto otoczono nowymi fortyfikacjami - powstały cztery bramy (Kościańska, Osiecka, Święciechowska i Rydzyńska). W roku 1655 miasto zostało spalone, ponownie w roku 1707 (przez Rosjan), a w roku 1709 mieszkańców zdziesiątkowała zaraza.

     Po okresie I wojny światowej Leszno było terenem walk powstańczych podczas Powstania Wielkopolskiego 1918-1919, jednakże powstańcom nie udało się opanować miasta. Do polski Leszno wróciło na mocy traktatu wersalskiego 17 stycznia 1920 roku. W roku 1939 Leszno stało się terenem walk wojennych. 1 września 1939 roku do miasta wkroczyły oddziały niemieckie, a w okresie późniejszym wysiedlono około 80% mieszkańców miasta. Na terenie miasta funkcjonowały dwa obozy pracy - dla Polaków i dla Żydów. Miasto wyzwoliły oddziały Armii Czerwonej 31 stycznia 1945 roku.

     W roku 1971 wybudowano nowy dworzec kolejowy i autobusowy. Od 1975 roku do roku 1998 Leszno stało się siedzibą województwa leszczyńskiego, a z dniem 1 stycznia 1999 miastem na prawach powiatu grodzkiego.